-yorgunum, hem de çok. ne yapmam gerekiyor, bilmiyorum...
-düþünmeyi býrak sadece. her þey düzelecek, inan bana.
-nasýl emin olabilirsin ki bundan? hem insan nasýl düþünmez ki...münkün mü bu?beni ben yapan tek þey düþünmekken nasýl istersin bunu benden?
-isterim...çünkü býktým artýk seni kendine hapsettiðini görmekten. býktým artýk. sonu gelmek bilmez hayallerinin yarattýðý aðýrlýðýn seni ezmesinden. özledim seni. hem de çok. gülüþünü özledim, gerçekten gülmeni...
-nasýl özlersin ki beni, hep yanýndayým zaten... her an burda deðil miyim?
-deðilsin iþte. her an kayboluyorsun beyninin kývrýmlarýnda, saçma sapan bir þarkýnýn melodisinde, kelimelerin içinde... çýk artýk o lanet olasý yerden. çýk da sarýlayým sana rahat rahat.
-ben de seni özledim. ben istemiyor muyum sanýyorsun...ben çok mu rahatým bunca kabuk altýnda... ben çok mu seviyorum dinlediðim müzikleri, ama kulaðýmdalar iþte. gitmiyorlar. ben istemez miyim yazmak yerine yaþamayý. ben de istemez miyim kaygýsýz olmayý. ben de istemez miyim sana sarýlýp tenine dokunmayý, kokunu içime çekmeyi. ama olmuyor iþte. olmuyor bir türlü...korkuyorum.
-ben gidiyorum o halde. daha fazla bu durumu izlemeye katlanamam. en azýndan birimiz þu duvarlarýn dýþýnda olmalý.
-býrakma beni, lütfen. sen de olmazsan...nasýl kalýrým hayatta?
-hoþçakal.
-gitme!
-...

Thanks to the d. for the monologue.