Memnuniyetsizliðini dýþa vurmak için yataktan çýkmayý bekliyorsun sadece her sabah. Saf saf bakma, ben biliyorum her þeyi. Hepsini. Gidip bakýyorsun, gördüðün eblek suratý beðenmeyince bir tokat çakýveriyorsun hemen aynaya. Eblek surat, þaþkýn eblek surat oluyor. Beðenmeyip bir tokat daha atýyorsun. Parmak uçlarýn þiþiyor biraz, kýzarýk þaþkýn eblek surat oluyorsun. Ama yok, ayna hala vermiyor istediðini. Deðil mi? Verip veriþtiriyorsun tokatlarý aynaya. Aynada tabii tüm suç, sana seni öyle kusursuz ve tabakasýz verdiði için rahatsýzlýk duyuyorsun. (Gözünden yaþ gelmiþ kýzarýk þaþkýn) eblek suratýn...

"gelip de bölmeyeceklerini bilsem yeni bir hayata baþlayacaðým, ah baþlayacaðým, ama …"

hepsini bir þekilde döndüm atlattým da, bunu beceremiyorum. bu bitmek bilmiyor, bu uzuyor, bu geçecek gibi yapýp, þekil deðiþtirerek baþka cisimlerde beni sürekli yeniyor, yiyor.

sonunu mu merak ediyorsun? sen de bir son yaz o zaman, ben de içlerinden beðendiðimi seçeyim.

Buraya bir yazý yazalým þimdi. Ne yazalým? Öyle bir yazý yazalým ki, ense kökümüzden baþlayýp sol kürek kemiðimize doðru dal dal yayýlan aðrýyý, bu yazýyý okuyana hissettirecek kadar güzel betimleyebilsin. Dibi hiç gözükmeyen bir haftanýn, yukarý baktýkça küçülerek nokta haline gelen çýkýþýndan ne kadar uzaklaþtýðýmýzý anlatsýn. Nerede neden uyuduðumuza, nereye neden uyduðumuza mantýklý sebepler versin. Kafamýzýn içindeki sayýsýz düþünce burkulmalarýndan sonra, nihayetinde bir merdivenin son basamaðýnda hayatýnda beþinci kez burkulan ayak bileðinin acýsý kasýklarýmýza kadar alev alev yanarken, düþtüðümüz yerden yirmi saniye boyunca nerede neden durduðumuza baþka bir mantýk sisteminin içinden bakabilsýn.

Her türlü iyelik eki hatasýnýn sorumluluðunu üstleniyorum evet. Biz diye kastettiðim ben ve kafamdaki balýk bakýþlýlardan baþkasý deðil. Ama son günlerde sadece kendi sesimin yankýsýný duyuyorum kafamda,boþ bir teneke kutu misali. Hepsinin içinde en çok kendi sesimi duyuyorum ya da, diðerleri kendi aralarýnda mýrýldanmakta. Beni pek sevmiyorlar bugünlerde. Yok ki tabaðýn içinde þöyle güzel, alacalý bir þeyler. Hep en kurtlularý, böceklileri, çürük ve kokuþmuþlarý uzatýyorum karþýma. Tabii ki sonra da kendi sesimi duyabilirim sadece. Ben ne zaman bu kadar kötü bir insana dönüþtüm böyle?

Birisi gelmiþ, hayata katlanmamý saðlayan binbir renkli ve simli kaleydeskopumu gizlice yerinden almýþ, tüm renklerini griye boyamýþ ve kaybolmuþ sanki. Hangi çiçeði çevirirsem çevireyim hep yaðmur yaðýyor gözlüklerime. Baþkalarý benim yerime benim iç çekiþlerim için defterlerine çentik atýyor. Ben daha alttan alamýyorum mesela, ya da sen daha iyi gözükmüyorsun gözüme. Bir þeyler deðiþmeli normalde, deðil mi? Yok. Birisi gelmiþ, ben uyurken montunu üzerime örtmüþ kýrmýzý koltuklarýn uzaktan halkbank,yakýndan orman manzaralýlarýndan birinde. Bir uyanýyorum mont var sahibi yok. Bir uyanýyorum mont yok boynum tutulmuþ. Montunu bana vermemiþ, bir de kaleydeskopumu çalmýþ.

Aslýnda yok öyle bir edevat. Cebime sýðdýramam, çantamda saklayamam. Elimde taþýyamam, katlayýp küçültemem. Hayata kim katlansýn? Bu ,Veronika’nýn her gün ölmek istemesiyle alakalý bir þey deðil. Nereye neden bir durum güncellemesi yapmak lazým ki, her þey fonda ayný, sen sadece “bugün hava güzel,” demiyorsun da, “hava soðuk deðil,” diyeceksin iþte ertesi sabah.

“Hava bugün soðuk, ama güneþ olan yerlerde yüzün ýsýnýyor, bulut da yok, nefesini mavi renk alabilirsin.” Demek zor mu? Üstelik saçlarýmýn rengini çok seviyorum güneþte.
Tabaðýmý uzattýðýmda, benimkilerden daha zeki, bezenmiþ ve mis amber kokulu cevaplarla tepeleme dolmuþ bir þekilde geri dönsün bana istiyorum. Aklýmý ve kalbimi yorsun. Yoksa tek taraflý bir körelmeye dönüþecek bu.

Purple moon olmak için atandýðým yerde, kafama ucu ponponlu bir uyku baþlýðý geçirip, tepeye asýlýp bir ileri bir geri sallanarak somurta somurta insanlarý izleyeyim. Belki gözlerimi kaparým biraz. Sonra dinlendiði yerden sesimi duyar orange sun. Radyosunun sesini kýsar ve þöyle der:

“They discovered water on the moon. Did you cry again?”

Devam edecek tabii. Buraya öyle bir yazý yazacaðýz ki þimdi, içimizi dýþýmýza çýkaracak, yastýk kýlýfý misali.

sen sen sen
yok olabilirsin ama
seni sevmiþ olmam yok olabilir mi
ve ben de yok olabilirim ama
özlemiþ olmam yok olabilir mi
özlemiþ olmam yok olabilir mi

öylesine yer alýyor ki karþýmda
sen sen sen
derken, özlemiþ olmam yok olabilir mi ah
özlemiþ olmam yok olabilir mi ah
özlemiþ olmam yok olabilir mi ah
özlemiþ olmam yok olabilir mi

öylesine yer alýyor ki karþýmda
sen sen sen
derken, özlemiþ olmam yok olabilir mi ah
özlemiþ olmam yok olabilir mi ah
özlemiþ olmam yok olabilir mi

selva erdener'in fevkalade sesinde...

ilk deneyiþimde doðru þifre olsun bu kez.
otomatiðe bile baðlanamanayan hayat.
deðiþmeyen zaman.
akan zaman.
durmayan zaman.
deðiþtirmeyen zaman.
uyandýrmayan ama uykuda rüya kurdurmayan zaman.
midem bulanýnca kime boþaltýrým içimi?
huzursuzluðunda boðularak üç kiþiyi öldürdü.
canlarý cehenneme.
uçsuz bucaksýz cümlelerin nesi olurlarsa olsun.
midemi bulandýran ilaçlar.
sen kimdensin.
sýrtýmdaki ürperti üç deyince geçecek.
bir.
iki.

en yaðmurlu günlerinden biriydi o sýralarda þehrin, her köþebaþýna tüneyen þemsiyecilerin bile canlarýný daha kýymetli bulduðu saðanak kýyameti. genellikle çevredeki iþ merkezlerinden þýk giyimli ve yüksek maaþlý çalýþanlarýn yemek yediði fahiþ fiyatlara sahip restoranýn cam kenarý masalarýný rezerve ettirmiþ olanlar, þanslýydýlar. masalarýn sadece bir tanesi doluydu ama, otuzlarýna gelmiþ, kendisi ve egosu için iki sandalyeye ihtiyacý olan bir "genç" adam. evet, masa iki kiþilikti, genç adam ve egosu, karþýlýklý yemek yemekteydiler. derken, kolunda havlusu ve elinde de büyük bir sürahiyle,mekanýn kýdemli garsonlarýndan biri adamý gözüne kestirdi ve hýzlý adýmlarla masaya doðru yürüdü. "genç" adamýn irkilmesine fýrsat vermeden, fütursuzca adama doðru eðildi ve,sordu:
"pardon, bayým, boynunuzda bir morluk var. acaba bir tutku gösterisinin sonucu mu, yoksa o tutku gösterisini sergileyen bayanýn iç gýcýklayýcý ruju mu?"
"genç" adamýn gözleri büyüdü, garson sürahiyi masanýn üzerine koydu ve adamýn tam karþýsýna oturdu. "genç" adamýn egosu çoktan kalkýp gitmiþti.
"biliyor musunuz,uzaktan þekli bir kalbe benziyordu. ama yakýndan bakýnca, daha çok bir çiçek gibi."
"genç" adam utanýp da boðazýný kapatmaya uðraþýrken, garson iyice gerindi, arkasýna doðru yaslandý. þimdi, garsonun egosu, "genç" adamýn boðazýný sýkmaya baþlamýþtý.
"hiç kapatmaya çalýþmayýn. o izle gurur duyduðunuzu biliyorum. bizzat boðaz yakalý kazak giymemeyi seçtiniz bu sabah. aynada bizzat o ize bakýyosunuz, bu size yaþadýklarýnýzý hatýrlatýyor, aslýnda baþka izler de arýyor gözleriniz, bulamadýkça üzülüyorsunuz. biliyorum. ben de sýrtýmdaki yeni yaralar açýlmadan mutlu olamýyorum..."
son cümleyi söylerken, gözleriyle camýn ardýndaki dünyayý taradý garson, kendine baþka izler aramak istercesine. nitekim buldu da.
yolun tam karþýsýnda, büyük bir bijuteri dükkanýyla naçizane bir manavýn arasýnda, bir kýzla erkek arkadaþý -büyük ihtimalle-, tartýþýyorlardý. kýzýn üzerinde kýrmýzý, güzel bir palto vardý ve her dakika artan yaðmurla birlikte saçlarýndan süzülen damlalar da artýyordu. erkek arkadaþýnýn sinirli olduðu yüzünün aldýðý garip þekillerden belliydi. erkek arkadaþý, kýrmýzý paltolu kýzýn bileðinden tutmuþ, sarsýyor, öfkeyle kafasýnda hazýrladýðý küfür mektubunu okuyordu. kýz aðlýyor, yaðmur damlalarý aðzýna doluyor, parmakuçlarýný buruþturuyor, gözyaþlarýný seyreltiyordu. bileðinde mor bir halka vardý çoktan, erkek arkadaþýnýn hediyesi, hassas, düþünceli...hiç geçmeyen, iyileþmeyen, iyileþmeye yüz tuttukça tazelenen, hep yeni, mor bir bilezik.
erkek arkadaþý, aslýnda sýktýðýnýn farkýnda olmadýðý bu bileði, kýrmýzý paltolu kýzýn parfümünü en çok sýktýðý ve kokusunu en çok aldýðý yer olduðu için çok seviyordu. ama çokça renk körü olduðu için, mor bileziði görmüyordu. hep ayný yerden sýkýyordu ama, hep ayný yerden kelepçeliyordu kýrmýzý paltolu kýzý uzun, ince parmaklarýyla.
derken, erkek arkadaþý birden kaskatý kesildi. mektubu yarýda kaldý, gözleri sabitlendi. usulca dizlerinin üstüne çöktü, boþta kalan tek elini baþýnýn üstüne koydu ve titremeye baþladý. kýrmýzý paltolu kýz da onunla birlikte yere eðilmek zorunda kalmýþtý, çünkü mor bileziðinden kelepçeliydi erkek arkadaþýna. þimdi her yaný yaðmurdu ikisinin de. erkek arkadaþýnýn aðzýndan beyaz beyaz köpük aktý, köpükler yaðmur suyuna karýþtý, yaðmur suyu kaldýrýmdan aþaðý aktý. ýslak bir sara krizi geçiren erkek arkadaþý, yarým kalan mektubunu kaldýrýp cebine koydu. bileðinden tuttuðu þu (kýrmýzý) paltolu kýzýn, (mor) bileziði ne güzeldi öyle.

bundan çok baþka günlerde, baþka mevsimlerin baþka zamanlarýnda çok insan gelip geçti o masadan, þu kaldýrýmdan.bir keresinde yaþlýca bir haným beyninin içindeki morluklardan bahsetti akran dostuna,evet yemin ediyordu var olduklarýna, etrafýný hepten mor görmeye baþlayacaðýndan korkuyordu. ya da kaldýrýma tünemiþ, bileklerini de mazgalýn deliklerine sabitlemiþ mendil satan çocuðun dizlerinde haritalar vardý, mor mor ülkelerden. çocuðun sattýðý mendillerin sildiði,temizlediði, aþýndýrdýðý her yer morarýyordu. kimisi morluklarýndan utanýyordu, kimisi gurur duyuyordu, kimisi korkuyordu. kimisi farkýnda bile olmuyordu, unutuyordu.
sonra bir yaðmur yaðýyordu þehre. dokunabildiklerini,
temizliyordu.
dokunamadýklarý,
susuyordu.
öylece.